درمان اختلال استرس پس از سانحه | PTSD چیست و چگونه درمان می شود ؟

اختلال استرس پس از سانحه ( PTSD )می‌تواند افراد آسیب‌دیده از تروما را تا مدت‌ها پس از وقوع حادثه ، با افکار و احساسات مزاحم و ناراحت‌کننده رها کند. این علائم بر کیفیت زندگی و در برخی موارد، توانایی حفظ شغل و روابط با دیگران تأثیر می‌گذارد. خوشبختانه، اختلال استرس پس از سانحه قابل درمان است. رویکردهای درمانی مختلف ، همراه با دارو و تغییرات سبک زندگی، برای درمان علائم PTSD استفاده می‌شود. هدف این درمان‌ها، بی‌نقص کردن زندگی نیست، بلکه قابل تحمل و مدیریت کردن علائم و خاطرات مرتبط با PTSD و کاهش شدت آن علائم و خاطرات است. در زیر مقالات و منابعی را برای کمک به شما در درک و مقابله با اختلال استرس پس از سانحه خواهید یافت .

PTSD چیست ؟

اختلال استرس پس از سانحه وضعیتی است که در اثر مواجهه با یک موقعیت آسیب‌زا، تهدیدکننده یا خطرناک در زندگی ایجاد می‌شود. فرد می‌تواند مستقیماً شاهد وقایع باشد، شاهد وقوع آنها برای دیگران باشد یا درباره وقایع غم‌انگیزی که برای عزیزانش اتفاق می‌افتد بشنود. پس از وقوع وقایع، PTSD طیف وسیعی از علائم ناخواسته را ایجاد می‌کند که بر افکار، رفتار و خلق و خوی فرد تأثیر می‌گذارد. علائم ممکن است برای برخی به طور همزمان ظاهر شوند در حالی که برخی دیگر پنج مرحله PTSD را یکی پس از دیگری تجربه می‌کنند. PTSD می‌تواند بر تمام جنبه‌های زندگی شما تأثیر بگذارد و به عملکرد روزانه شما آسیب جدی وارد کند.

 

نشانه های اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) چیست ؟

علائم اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) می‌توانند به شدت بر سلامت فرد تأثیر بگذارند. وقایع آسیب‌زا می‌توانند احساسات، افکار و رفتارها را تحت تأثیر قرار دهند که به نوبه خود بر عزت نفس، روابط با دیگران و احتمالاً توانایی فرد در تحقق پتانسیل‌هایش تأثیر می‌گذارد. همه جنسیت‌ها و سنین مستعد ابتلا به PTSD هستند. در حالی که علائم می‌توانند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشند، برخی از علائم اجتماعی و روانی رایج وجود دارد که زندگی روزمره را مختل می‌کند.

• خاطرات مزاحم و تجدید خاطره تروما
  افرادی که مبتلا به PTSD تشخیص داده می‌شوند، صرف نظر از تلاش‌هایشان برای اجتناب یا حواس‌پرتی، افکار مکرر، غیرارادی و مزاحمی از تجربه(های) تروما را تجربه می‌کنند.
• گوش به زنگی بیش از حد
  افراد مبتلا به PTSD همچنین تمایل دارند حساسیت بیشتری، اغلب اغراق‌آمیز، نسبت به تهدیدات بالقوه داشته باشند. این امر منجر به واکنش‌پذیری اغراق‌آمیز به تهدیدات درک شده، مشکلات حافظه، عدم توانایی در تمرکز، مشکل در خواب یا حتی احساس جدایی از دنیای اطرافشان می‌شود که باعث ایجاد مشکلات حرفه‌ای و اجتماعی می‌شود و منجر به چرخه انزوای شدیدتری می‌شود.
• اجتناب
  افراد مبتلا به PTSD ممکن است برای جلوگیری از هرگونه یادآوری تروما، تمام تلاش خود را بکنند. این می‌تواند شامل اجتناب از افراد، مکان‌ها، موقعیت‌ها و هر چیز دیگری که به تروما مرتبط است، باشد. بسته به میزان گستردگی مقابله با اجتناب، فرد می‌تواند از کل بخش‌های شهر یا انواع خاصی از آب و هوا اجتناب کند تا قرار گرفتن در معرض تروما را محدود کند.
• تغییرات منفی در تفکر و خلق و خو
  تجاوز افکار و احساسات منفی می‌تواند به طور غیرمنتظره و در هر زمانی و بدون هشدار رخ دهد. افرادی که به PTSD مبتلا می‌شوند، اغلب ویژگی‌هایی مانند افسردگی، احساس ناراحتی، عاطفه کند، خشم، پرخاشگری، استقلال بیش از حد یا گسستگی از احساسات را نشان می‌دهند. افراد مبتلا به PTSD همچنین می‌توانند در حفظ خودپنداره مثبت مشکل داشته باشند و ممکن است این باور را داشته باشند که “آسیب‌دیده” هستند یا “هرگز نمی‌توانند با جامعه سازگار شوند”. همچنین، افرادی که با PTSD زندگی می‌کنند، در معرض خطر بیشتری برای رفتارهای بی‌ملاحظه، اقدام به خودکشی و سایر مشکلات مانند اختلال سازگاری، اضطراب، افسردگی اساسی، اختلالات سلوک و مصرف مواد هستند.
• علائم جسمی
  برای فرد مبتلا به PTSD، بدن در درک خطر بسیار هوشیار است. به عنوان مثال، یک عامل محرک تروما مانند یک صدای بلند غیرمنتظره، بوی خاص، لحن صدا یا حالت چهره ممکن است سیستم واکنش بدن را برای نشان دادن خطر تحریک کند. فردی که PTSD ندارد، صدای ترسناکی را می‌شنود، هوشیار می‌شود، متوجه می‌شود چه چیزی باعث ایجاد صدا شده و سپس به کاری که انجام می‌داد، برمی‌گردد. در مقابل، فرد مبتلا به PTSD صدا را می‌شنود، اما به جای اینکه به سادگی هوشیار شود، واکنش مبارزه، فرار یا بقا در او فعال می‌شود و بدن یک پاسخ تروما ایجاد می‌کند و مانع از بهبودی سریع مغز می‌شود.

علائم PTSD در زنان

زنان و مردان علائم مشابهی از PTSD را تجربه می‌کنند، اما زنان ممکن است آنها را به طور متفاوتی نشان دهند. زنان ممکن است منزوی‌تر شوند و با غم و اندوه مواجه شوند. آنها ممکن است خود را سرزنش کنند و واکنش وحشت‌زدگی اغراق‌آمیزی نشان دهند.

علائم PTSD در مردان

مردان می‌توانند در پاسخ به علائم PTSD خشم، پرخاشگری و خشونت بیشتری نشان دهند. آنها می‌توانند در واکنش به این بیماری، بی‌پرواتر و مخرب‌تر شوند. مردان همچنین ممکن است به عنوان راهی برای خوددرمانی و پنهان کردن علائم PTSD خود به الکل و سایر مواد مخدر روی آورند.

نشانه‌های PTSD که باید مراقب آنها باشید

نشانه‌های PTSD می‌توانند به طور ناگهانی یا به آرامی و به مرور زمان ظاهر شوند. افراد ممکن است متوجه این تغییرات در عملکرد طبیعی یکی از عزیزان خود شوند، یا می‌توانند پنهان و مخفی نگه داشته شوند.

• تغییرات عمده در خواب، رژیم غذایی یا الگوهای روابط
• پنهان‌کاری یا تغییر برنامه‌ها
• از دست دادن کار یا عدم پایبندی به تعهدات
• نوسانات خلقی قابل توجه
• عدم توانایی یا تمایل به توضیح افکار و احساسات خود
• افزایش کابوس‌ها یا تلاش برای اجتناب از خواب
• عدم توانایی در اعتماد به دیگران

انواع اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)

اگرچه ممکن است اطلاعاتی وجود داشته باشد که PTSD را به دسته‌های مختلف تقسیم کند، اما تنها یک نوع شناخته شده از PTSD وجود دارد. گاهی اوقات، متخصصان ممکن است از اصطلاحاتی مانند PTSD پیچیده یا PTSD ساده استفاده کنند، اما همه این شرایط با تفاوت‌های جزئی در یک طیف PTSD قرار دارند. چندین بیماری روانی شناخته شده با PTSD ارتباط دارند:

• اختلال استرس حاد: علائم PTSD که فقط تا 30 روز پس از رویداد آسیب‌زا ادامه دارند. اگر بیشتر از این مدت طول بکشد، این بیماری به PTSD تبدیل می‌شود.
• اختلال سازگاری: فردی که ( به ویژه در کودکان ) تعریف کامل PTSD را برآورده نمی‌کند، ممکن است تشخیص اختلال سازگاری دریافت کند.
• اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند (DSED): وضعیتی که از آسیب‌های دوران کودکی به شکل غفلت ناشی می‌شود، DSED با تکانشگری و تعاملات مکرر با افراد ناآشنا مشخص می‌شود.
• اختلال دلبستگی واکنشی (RAD): RAD که ناشی از غفلت است، شامل کودکی است که از بزرگسالان کناره‌گیری می‌کند.

تشخیص اختلال استرس پس از سانحه چگونه است ؟

برای تشخیص اختلال استرس پس از سانحه، علائم باید ظرف سه ماه پس از آسیب تجربه شده ظاهر شوند. در برخی موارد، ممکن است بروز علائم با تأخیر همراه باشد که می‌تواند معیارهای دریافت تشخیص اختلال استرس پس از سانحه را به تأخیر بیندازد. علائم اختلال استرس پس از سانحه ممکن است تنها به مدت سه ماه یا در طول عمر فرد رخ دهد. به طور کامل مشخص نیست که چرا برخی از افراد سریع‌تر و موفق‌تر از دیگران از اختلال استرس پس از سانحه بهبود می‌یابند، اگرچه بهبودی از اختلال استرس پس از سانحه احتمالاً به دلیل عوامل متعددی مانند اثربخشی داروها، کیفیت مداخلات درمانی، عوامل استرس‌زای زندگی و تعادل عوامل خطر و محافظت‌کننده است.

درمان اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)

مداخلات درمانی متعددی برای درمان اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) وجود دارد و به افرادی که با این اختلال دست و پنجه نرم می‌کنند، کمک می‌کند تا از پنج مرحله PTSD عبور کنند و مسیری را پیدا کنند که برای آنها بهترین نتیجه را داشته باشد موثرترین درمان برای PTSD ترکیبی از دارو و مشاوره فردی است. اثرات PTSD از فردی به فرد دیگر متفاوت است.  درمان خاصی که افراد انتخاب می‌کنند معمولاً به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله علائم PTSD فرد، اینکه کدام علائم بیشترین اختلال را ایجاد می‌کنند و اینکه این علائم چقدر فراگیر هستند. در حالی که اکثر رویکردها تحت عنوان درمان شناختی رفتاری (CBT) قرار می‌گیرند، رویکردهای دیگر شامل هیپنوتیزم و EMDR هستند.

مؤثرترین روش های درمانی PTSD چیست ؟

درمان پردازش شناختی (CPT)

درمان پردازش شناختی نوعی از CBT است که هدف آن پرداختن و ارزیابی مجدد افکار فراگیر و مضر مربوط به آسیب‌های روانی فرد است. به عنوان مثال، قربانیان آسیب‌های روانی اغلب خود را سرزنش می‌کنند یا از آنچه برایشان اتفاق افتاده احساس شرم می‌کنند. درمان می‌تواند به بیمار کمک کند تا وضعیت را عینی‌تر ببیند. این کار را می‌توان با ترکیبی از فعالیت‌هایی مانند گفتاردرمانی، تمرین‌های نوشتاری، نوشتن خاطرات، هنردرمانی یا سایر کارها انجام داد. این به قربانیان کمک می‌کند تا در نهایت الگوهای فکری خود را بازسازی کنند و واقعیت آنچه اتفاق افتاده را واضح‌تر ببینند تا دیگر در ذهنیت خودسرزنشگر گیر نکنند.

درمان مواجهه‌ای

در درمان مواجهه‌ای، فرد به تدریج با راهنمایی یک درمانگر در معرض موقعیت آسیب‌زا قرار می‌گیرد، با هدف از بین بردن ارتباط منفی با محرک یا موقعیت. این مواجهه ممکن است در زندگی واقعی (درون تنی) یا از طریق درمان مواجهه‌ای واقعیت مجازی تصور شود. در هر یک از روش‌ها، درمانگر به تدریج بیمار خود را در معرض محرک آسیب‌زا قرار می‌دهد تا اینکه فرد در نهایت حساسیت‌زدایی شود و محرک را با نوع جدیدی از پاسخ مرتبط کند. به خاطر داشته باشید که قبل از هرگونه مواجهه، اولین «مواجهه» در واقع شامل صحبت طولانی درمانگر و بیمار در مورد چگونگی درمان مواجهه و آماده‌سازی مراجع برای این تجربه است.

EMDR

EMDR (  یک شیوهٔ روان‌درمانی است که توسط فرانسین شاپیرو برای کاهش استرس ناشی از آسیب‌های روانی)  برای PTSD به طور خاص بر خاطرات آسیب‌زا و ارتباطات عصبی ناشی از آن وقایع تمرکز دارد. هدف آن تغییر پاسخ مغز به آسیب‌های گذشته و در واقع کاهش علائم PTSD است، اما نیازی نیست که فرد جزئیات رویداد آسیب‌زا را شرح دهد.

آموزش ایمن‌سازی در برابر استرس

آموزش ایمن‌سازی در برابر استرس با هدف آموزش نحوه کاهش حساسیت به محرک‌ها یا عوامل استرس‌زا و در نتیجه «محافظت» آنها از تداعی‌های منفی انجام می‌شود. این روش ممکن است به تنهایی یا همراه با سایر روش‌های درمانی برای آموزش روش‌های مدیریت علائم PTSD استفاده شود. برخی از نمونه‌های تکنیک‌های مورد استفاده در آموزش ایمن‌سازی در برابر استرس عبارتند از تمرینات تنفس عمیق، تمرینات آرام‌سازی پیشرونده عضلات و بهبود مهارت‌های ارتباطی.

درمان شناختی رفتاری

درمان شناختی رفتاری (CBT) نوعی درمان است که با هدف تغییر افکار، رفتارها و پاسخ‌های فرد به محرک‌های آسیب‌زا برای تغییر پیامدهای عاطفی انجام می‌شود. بسیاری از درمان‌های ذکر شده در بالا در واقع ریشه در درمان‌های CBT برای PTSD دارند. این رویکردهای مختلف CBT برای PTSD همگی به خوبی تحقیق شده و مبتنی بر شواهد هستند. بسیاری از مطالعات، تأثیرات مثبت قابل توجه آنها را بر بیماران PTSD نشان می‌دهند.

داروی PTSD

یکی دیگر از ابزارهای مهم در کمک به مدیریت علائم PTSD، دارو است که اغلب همراه با  روان درمانی نتیجه می دهد . تروما می‌تواند منجر به عدم تعادل مواد شیمیایی طبیعی مغز، معروف به انتقال‌دهنده‌های عصبی، شود که پاسخ مغز به محرک‌های استرس‌زا و تروما را تغییر می‌دهند. فرد ممکن است بیشتر مضطرب یا بی‌قرار باشد زیرا پاسخ فیزیولوژیکی “جنگ یا گریز” او راحت‌تر تحریک می‌شود. سایر علائم PTSD، از جمله کابوس‌ها و فلش‌بک‌ها، نیز می‌توانند ناشی از تغییر شیمی مغز باشند. دارو می‌تواند به تنظیم انتقال‌دهنده‌های عصبی فرد کمک کند و برخی از علائم منفی مرتبط با انواع مختلف PTSD را کاهش دهد.

چه داروهایی برای مدیریت علائم PTSD استفاده می شوند ؟

داروهای ضد افسردگی

گرچه داروهای ضد افسردگی به طور خاص برای درمان PTSD طراحی نشده‌اند، اما نشان داده شده است که در مدیریت علائم PTSD موثر عمل می کنند . دو مورد از این داروها، پاروکستین (Paxil) و سرترالین (Zoloft) است که توسط FDA برای درمان PTSD تأیید شده‌اند. سایر داروهای ضد افسردگی توسط FDA بررسی نشده‌اند، اما به صورت “خارج از برچسب” برای PTSD تجویز می‌شوند. دو دسته رایج از داروهای ضد افسردگی که برای PTSD تجویز می‌شوند عبارتند از:

•  مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) : مانند پاروکستین (Paxil)، سرترالین (Zoloft) و فلوکستین (Prozac) رایج‌ترین داروهای ضد افسردگی تجویز شده برای PTSD هستند. آنها با افزایش مقدار سروتونین در مغز عمل می‌کنند. با این حال، این دسته از داروها با خطر ابتلا به یک بیماری جدی به نام سندرم سروتونین همراه است، بنابراین مهم است که افرادی که این داروها را مصرف می‌کنند، علائم و عوارض جانبی خود را پیگیری کنند. همچنین خطرات خلق افسرده و افکار خودکشی در هنگام استفاده توسط نوجوانان و بزرگسالان جوان وجود دارد.
• مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین (SNRIs) : دسته دوم داروهایی هستند که برای درمان اضطراب و همچنین افسردگی استفاده می‌شوند. مانند SSRIها، آنها بازجذب سروتونین را در مغز افزایش می‌دهند، اما برخلاف SSRIها، همین کار را برای یک انتقال‌دهنده عصبی دیگر به نام نوراپی نفرین انجام می‌دهند. به طور خاص، ونلافاکسین (افکسور) در درمان PTSD بسیار مؤثر بوده است. عوارض جانبی رایج ممکن است شامل موارد زیر باشد: حالت تهوع/استفراغ، سردرد، سرگیجه، اسهال، بی‌خوابی و تغییرات در عملکرد جنسی. برخی شواهد نشان می‌دهد که SNRIها ممکن است عوارض جانبی کمتری نسبت به SSRIها داشته باشند، از جمله بی‌قراری کمتر.

داروهای ضد اضطراب

اگرچه داروهای ضد افسردگی مانند SSRIها اکنون یکی از رایج‌ترین درمان‌ها برای اضطراب و PTSD هستند، بنزودیازپین‌ها داروهایی هستند که برای درمان برخی از بیماری‌های اضطرابی مانند حملات پانیک استفاده می‌شوند. ممکن است برای مدیریت علائم مرتبط با اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و اضطراب، مانند بی‌قراری، بی‌خوابی و حملات پانیک، بنزودیازپین‌ها برای بیماران تجویز شوند. بنزودیازپین‌های رایج تجویز شده عبارتند از:
آلپرازولام
زاناکس
دیازپام (والیوم)
کلونوپین (کلونازپام)
لورازپام (آتیوان)

پرازوسین

پرازوسین یک مسدودکننده آلفای ضد فشار خون است که گاهی اوقات برای درمان مشکلات مرتبط با خواب که ممکن است با اختلال استرس پس از سانحه رخ دهد، استفاده می‌شود. به طور خاص، در درمان بی‌خوابی و کابوس مفید بوده است. عوارض جانبی احتمالی مصرف پرازوسین شامل خستگی، ضعف، سردرد و حالت تهوع است. اگر هر یک از این موارد ادامه یابد یا شدید شود، مهم است که بیمار به پزشک خود اطلاع دهد. عوارض جانبی دیگر می‌توانند جدی باشند و نیاز به تماس فوری با پزشک یا درخواست کمک پزشکی اورژانسی دارند. این موارد شامل موارد زیر است:

• کهیر، بثورات پوستی یا خارش
• مشکل در تنفس
• ضربان قلب سریع، تپش یا نامنظم
• درد قفسه سینه
• نعوظ دردناک یا طولانی مدت

چه داروهایی برای درمان PTSD مناسب نیست ؟

هنگام جستجوی داروهایی برای کمک به مدیریت علائم PTSD، به خاطر داشته باشید که برخی از داروها در واقع با بدتر شدن اضطراب و علائم PTSD مرتبط هستند. آنها همچنین مواد اعتیادآور هستند و خطر اختلال مصرف مواد را افزایش می‌دهند.

داروهایی که باید در درمان PTSD از آنها اجتناب کرد عبارتند از:

• بنزودیازپین‌ها
  این ممکن است برخلاف انتظار باشد، زیرا بنزودیازپین‌ها  برای مدیریت برخی از علائم مرتبط با PTSD و اضطراب استفاده می‌شوند، اما تحقیقات نشان داده است که در درمان طولانی مدت PTSD مؤثر نیستند. در حالی که می‌توانند تسکین کوتاه مدت را برای کسی که دچار حمله پانیک می‌شود فراهم کنند، با گذشت زمان، حتی می‌توانند علائم PTSD را بدتر کنند. بنزودیازپین‌ها نیز بسیار اعتیادآور هستند و اغلب به عنوان آخرین راه حل تجویز می‌شوند.
• داروهای محرک
  داروهای محرک، مانند آدرال، معمولاً برای درمان بیماری‌هایی مانند اختلال بیش‌فعالی کمبود توجه (ADHD) استفاده می‌شوند. این داروها معمولاً برای اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) تجویز نمی‌شوند. با این حال، اگر فردی مبتلا به PTSD از قبل تشخیص ADHD داشته باشد یا علائمی مانند مه مغزی و مشکلات حافظه را تجربه کند، ممکن است برای جبران کمبودهای خود به دنبال محرک باشد. فرد مبتلا به PTSD در صورت استفاده از محرک‌ها، در معرض خطر بالای اختلال مصرف مواد قرار می‌گیرد.

درمان‌های مکمل برای PTSD چیست ؟

در حالی که درمان حرفه‌ای و دارو برای اکثر افراد بهترین نقطه شروع است، راه‌های دیگری نیز برای بهبود تروما برای کسانی که ممکن است نسبت به رویکردهای سنتی تردید داشته باشند یا به آنها دسترسی نداشته باشند، وجود دارد. درمان‌های مکمل زیر می‌توانند با شناسایی و تسکین علائم فیزیکی استرس، مانند تنش عضلانی یا درد، به پیشرفت روان‌درمانی کمک کنند:

• یوگای حساس به تروما
  یوگای حساس به تروما، که به عنوان یوگای آگاه از تروما نیز شناخته می‌شود، به افراد کمک می‌کند تا قسمت‌هایی از بدن خود را که تنش عضلانی در آنها زیاد است، کشف و آرام کنند، که معمولاً نشان‌دهنده احساسات و استرس انباشته شده است. هنگامی که فرد از این تنش بیش از حد آگاه می‌شود، از الگوهای تنفسی و حالت‌های بدنی برای رهایی از تنش استفاده می‌کند. این یوگا با سایر سبک‌های یوگا متفاوت است و از حرکات ملایم‌تر استفاده می‌ شود و در نتیجه احساس آسیب‌پذیری را که شرکت‌کنندگان ممکن است تجربه کنند، به حداقل می‌رساند.
•  تغییر در سبک زندگی و خودیاری برای افراد مبتلا به PTSD :                                                                       زندگی با PTSD می‌تواند بسیار دشوار باشد و اغلب چالش‌ها و مشکلات خاص خود را برای هر بیمار به همراه دارد. با این حال، گام‌های زیادی وجود دارد که افراد مبتلا به PTSD می‌توانند برای کمک به کاهش یا مدیریت علائم خود بردارند.

پنج مورد از این مداخلات خودیاری و سبک زندگی در درمان PTSD عبارتند از:

•  پیروی از برنامه درمانی
  برنامه درمانی یک فرد معمولاً به طور خاص برای او و با در نظر گرفتن علائم و شرایط خاص او طراحی می‌شود. بخش CBT درمان به گونه‌ای ساختار یافته است که به بیماران کمک کند تا در بازه‌های زمانی خاص به اهداف خاصی برسند و داروهای PTSD دقیقاً طبق تجویز مصرف می‌شوند. پیروی از این برنامه به بیماران کمک می‌کند تا زودتر تسکین پیدا کنند. اگر بیماری بخواهد تغییری در برنامه درمانی خود ایجاد کند یا احساس کند که برای او مؤثر نیست، باید قبل از تغییر دوز، قطع داروها یا قطع درمان با پزشک خود صحبت کند.
• درباره اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) بیشتر بدانید
  یادگیری درباره اختلال استرس پس از سانحه می‌تواند برای افرادی که به این اختلال مبتلا هستند بسیار مفید باشد، زیرا به آنها کمک می‌کند تا اطلاعات حیاتی، خدمات پشتیبانی و جوامع آنلاینی را که مشکلات مشابهی را تجربه می‌کنند، پیدا کنند. دانستن این نکته که علائم می‌تواند برای هر فرد متفاوت باشد و ممکن است با گذشت زمان ظاهر و ناپدید شوند، مفید است. یادگیری درباره اختلال استرس پس از سانحه همچنین می‌تواند به افراد در شناسایی محرک‌های خود کمک کند تا بتوانند پاسخ‌های خود را به عوامل استرس‌زا بهتر مدیریت کنند. یادگیری در مورد گزینه‌های مختلف درمانی به شما این دانش را می‌دهد که در تصمیم‌گیری در مورد بهترین درمان‌ها برای خود مشارکت داشته باشید و ممکن است به شما در محدود کردن جستجوی کمک کمک کند.
•  از خودتان مراقبت کنید !
  هشت ساعت خواب، داشتن رژیم غذایی سالم و ورزش روزانه به عملکرد و تنظیم سیستم عصبی کمک می‌کند. سلامت جسمی و روانی ارتباط نزدیکی با هم دارند، به طوری که هر چیزی در برنامه روزانه شما که سلامت جسمی را ارتقا می‌دهد، احتمالاً به وضعیت روحی و عاطفی شما نیز کمک خواهد کرد.
•  از خوددرمانی پرهیز کنید
  خوددرمانی برای هر کسی که درد مداوم دارد، چه جسمی و چه عاطفی، خطر محسوب می‌شود، زیرا باعث تسکین موقت علائم می‌شود. بسیاری از افرادی که دچار تروما شده‌اند، سطح اضطراب مزمن بالایی دارند و ممکن است برای تسکین این اضطراب از طریق الکل، نیکوتین و یا سایر موادی که گاهی اوقات می‌توانند تسکین فوری‌تری نسبت به کمک حرفه‌ای ارائه دهند، اقدام کنند. استفاده از این مواد ممکن است در درازمدت منجر به مشکلات جدی دیگری مانند سوءمصرف مواد شود. کمک حرفه‌ای در دسترس است و مزایای کوتاه‌مدت و بلندمدتی را ارائه می‌دهد.
•  پیوستن به یک گروه پشتیبانی را در نظر بگیرید
  پیوستن به یک گروه پشتیبانی برای اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) به افراد این فرصت را می‌دهد که افکار، ترس‌ها یا سؤالات مربوط به نگرانی‌های روزمره را با دیگران که مشکلات مشابهی را تجربه می‌کنند، به اشتراک بگذارند. همچنین فرصتی برای یادگیری درخواست کمک از همسالان و بازسازی اعتماد به دیگران فراهم می‌کند. گروه‌های پشتیبانی معمولاً توسط افرادی اداره می‌شوند که خودشان مبتلا به PTSD هستند، نه لزوماً توسط متخصصان، و نباید جایگزین درمان در نظر گرفته شوند. در عوض، آنها می‌توانند به ایجاد حس اجتماع و پذیرش برای افرادی که با PTSD و تروما دست و پنجه نرم می‌کنند، کمک کنند.

چگونه درمان PTSD را شروع کنیم ؟

هنگام درخواست کمک برای PTSD، افراد ابتدا باید به پزشک مراقبت‌های اولیه خود (PCP) مراجعه کنند تا هرگونه علت فیزیکی علائم را بررسی کنند. اگرچه هیچ بازه زمانی مشخصی برای دریافت کمک وجود ندارد، اما به بیماران توصیه می‌شود به محض اینکه متوجه شدند مشکل به طور مداوم بر زندگی آنها تأثیر منفی می‌گذارد، درخواست کمک کنند. پس از رسیدگی به هرگونه مشکل سلامتی با یک پزشک مراقبت‌های اولیه، بیماران باید از یک ارائه دهنده خدمات سلامت روان کمک بگیرند. به دنبال کسی باشید که در مراقبت‌های مبتنی بر تروما تجربه داشته باشد و از پرسیدن اینکه آیا در بهبودی از تروما تخصص دارد یا خیر، قبل از اولین جلسه نترسید.

در وبسایت نوبت دهی آیم طب فهرستی از درمانگران بر اساس پوشش بیمه، مکان، جنسیت، تخصص و موارد دیگر فراهم شده است و مراجعان میتوانند با توجه به تاریخ مورد نظرشان نوبت روانشناس و روانپزشک دریافت کنند .